
Operacja Lovaglio Fantastico! – powiedział Luigi Lovaglio i uśmiechnął się, gdy się dowiedział, że polski rząd wreszcie pozwala mu przejąć władzę w polskim banku. Spontaniczne objawy radości to raczej wyjątek u tego pięćdziesięciotrzyletniego Włocha, który jest wiceprezesem i szefem operacyjnym banku Pekao. Ma opinię konserwatywnego perfekcjonisty. Zna historię i szczegóły wszystkich dużych kredytów udzielanych przez bank. Błyskawicznie analizuje dobrze przygotowane wnioski i wtedy potrafi w kilka minut wydać zgodę nawet na wielomilionową pożyczkę. Ta jego cecha charakteru daje Pekao przewagę nad innymi bankami, których prezesi zwykle konsultują takie decyzje z centralą, a to wydłuża okres oczekiwania klienta. Ten perfekcjonizm Lovaglio opłaca wielogodzinną pracą. Potem godzinami studiuje sprawozdania, odbiera dziesiątki telefonów, spotyka się z podwładnymi. Wbrew włoskiej naturze nie znajduje czasu na towarzyskie spotkania w trakcie lunchu. Lekturę bankowych dokumentów kończy późno w nocy, ale ku zdumieniu pracowników następnego dnia świetnie pamięta ich zawartość. Nie tylko dostrzega procesy, ma także umiejętność niezwykle systematycznego i logicznego analizowania zdarzeń. Jego pracoholizm udziela się współpracownikom. Tak pracować nauczył się w banku UniCredito, z którym związany jest całe życie. Przeszedł przez wszystkie szczeble hierarchii. Choć pochodzi z południa Włoch, wychował się w Bolonii i pracował w wielu włoskich miastach. W latach 90-tych osiadł w Mediolanie, gdzie zamierzał pozostać na dłużej. Jednak, gdy w 1998 roku grupa UniCredito przejęła bank Pekao, Lovaglio znalazł się w grupie kilku specjalistów, którzy mieli zaprowadzić w polskim banku włoskie porządki. Jego pierwszym zadaniem było wprowadzenie nowego systemu zarządzania. Lovaglio wprowadzał system monitorowania budżetu, pozwalający w każdej chwili sprawdzić, czy zadania są realizowane zgodnie z planem. Idea była włoska, ale szczegóły musiały być dostosowane do polskiej specyfiki. Wypracowany przez Włocha model wkrótce stał się wzorem dla innych banków kupowanych przez UniCredito w Europie. Doceniając sprawność, jaką wykazał w Pekao, włoscy właściciele powierzyli mu stanowisko prezesa w kupionym przez UniCredito bułgarskim Bulbanku. Lovaglio zajął się usprawnieniem jego działania i po trzech latach prowadzonej z sukcesem restrukturyzacji Włocha czekał kolejny awans. Jego działania mają wyraźny wpływ na strategię polskiego banku. Wśród polskich analityków Pekao ma opinię banku konserwatywnego: nie jest agresywny w walce o miejsce na rynku, nie otwiera nowych placówek, ale dba o interesy klientów, pracowników i akcjonariuszy. Równie konserwatywny jest Lovaglio w życiu prywatnym. Nie uchodzi za osobę towarzyską. W każdy piątek wieczorem wsiada w samolot, by spędzić weekend z żoną i dorosłymi dziećmi. Jest skryty, nie lubi pokazywać się publicznie. To różni go od innych Włochów, którzy uwielbiają błyszczeć. I takie będzie zapewne przejęcie Pekao: perfekcyjnie zaplanowane i przeprowadzone, ale niewiele się o nim dowiemy. W myśl starego włoskiego powiedzenia, że pieniądze lubią spokój.	A. Wrócił do Polski, by zająć stanowisko pierwszego wiceprezesa Pekao, banku dziesięć razy większego od Bulbanku. B. Ma bardzo analityczny umysł i szybko rozpoznaje, co jest najważniejsze w danej sprawie. C. To znaczyło, że bank musi się przygotować do negocjacji z rządem. D. Na co dzień prezentuje ideał bankiera: spokojny, opanowany, rzeczowy. E. Nosi tradycyjne ciemne garnitury szyte na zamówienie. F. Karierę zaczynał w 1973 roku jako szeregowy urzędnik. G. Niechętnie rozmawia z prasą. H. Na spotkaniu z profesorem Balcerowiczem poparł politykę banku centralnego. I. Dzień zaczyna o 7 rano od włoskiego espresso i lektury polskiej prasy. J. Zazwyczaj posila się jedzoną w biegu kanapką lub pomidorem z mozarellą. K. Wiosną 1999 roku Lovaglio wysiadł z samolotu na warszawskim Okęciu. L. Komitet kredytowy, którego jest szefem, zwykle, podobnie jak prezes pracuje do późnych godzin. M. Lovaglio awansował.